Kribsewé
Die Legende vom Kribsewee geht zurück auf ein Ereignis im Jahr 1748. Anton Blom und Johann Cart aus Hoscheid hatten in der herrschaftlichen Fischerei gewildert. Sie waren vom Schloßherren erwischt worden, als sie in der Clerf Krebse fingen. Daraufhin wurden sie dazu verurteilt, den Weg von der Burg hinunter zum Kribsebaach zu bauen. Der Weg musste teilweise aus dem Felsen herausgehauen werden. Die beiden brauchten mehr als drei Monate, vom 16. September bis zum 21. Dezember. Alexander Joseph von Hoefnagle, der damalige „Herr von Schuttburg“ stellte ihnen neben Picke, Hammer und Brecheisen auch die übliche Kost. Außerdem zahlte er einen Taler für den Unterhalt ihrer Werkzeuge.
Die Legende berichtet nun, dass die beiden ihn dafür verfluchten. Der Fluch lässt ihn bis heute keine Ruhe im Grab finden. Um Mitternacht trifft er sich mit dem „Wilden Grafen von Wilwerwiltz“ und dem „Grafen von Enscherange“ in der Turmkammer. Dort lässt ein Gespenst ein Trinkhorn mit siedendem Öl herumgehen, das ihnen bei jedem Schluck aufs Neue den Hals verbrennt. Dem Schuttburger kriechen außerdem Unmengen von Krebsen über den Rücken und zwicken ihn mit ihren Scheren.
Der Weg heißt bis heute "Kribsewé". An kalten Tagen soll man noch die Schweißtropfen der beiden Männer wie Perlen an den Felsen glitzern sehen. Alexander Joseph von Hoefnagle starb 1764 auf der Schuttburg. Er wurde in der alten Consthumer Kirche begraben. Heute steht sein Grabstein auf dem Consthumer Friedhof.
Franz Binsfeld hat diese Legende literarisch umgesetzt:
Wann d'Hallefnuecht bruckt iwer d'Schibbrecher Schlass da wéimert de Keizche mat raschtejer Strass; de Fiisjen de billt bal biergop a biergof, an d'Echelen huupsen a fanne ké Schlof. Emglönnert ass d'Schlass mam zerbölzte Gesiicht, an d'Kummer am Tuur ass mat Kärze beflicht. Do sötzen drei Rötter beim knubblechen Dösch, en Téinen an Dédechen haalt durch de Bösch. Dé Wölle vu Wölwerwoltz birelt sech blo, den Eischer, dé Schibbrecher kommen net no.
Nach drekt op dém ale Gemeier de Fluch, dén de Jupp huet gedoon, wé hie fir dem Barong sei Geier huet missen de Kriipsewé schloon.
Et sötzen drei Rötter beim Wein mat der Kaart, dat ass en Tornéiren do héich iwer d'Paart. De Barong vu Schibbrech huckt do sou bleech, ei, géif en dach spillen, e kriit jo de Streech! Dach stuerkt en an zekt mat vergeeschtertem Blék, sou grous wéi e Schof sétzt e Kiips him um Rék; dé schléit him seng Geisslen ein d'Kopp, op de Baak, an d'Zaangen zerbeissen den Hals an den Aak. Eng Hellewull Kriipsen, e wabblechen Trapp déi kommen nach hannen, do geet him den Dapp.
Sou klonkt un dém ale Gemeier de Fluch, dén de Jupp huet gesprach; well d'Kriipsen déi koumen hien deier: de Jupp huet de Wé hei gebrach.
Daat ass nach de Fluch, dén de Jupp huet gedoon; an d'Fielz huet e missen de Kriipsewé schloon. De Jupp huet verbènzt gier gekriipst a geföscht, du gouf e vum Barong beim Kriipsen erwöscht. De Jupp musst de Kriipsewé briechen zur Strof, de Fluch hölt dem Barong am Graaf nach de Schlof. Verangscht ass sei Spillen, him klabbert d'Gebék, him krabbelen d'Kriipsen sou kal op de Rék. - Do trappt et durch d'Hecken, well d'Auer schléit Eng; all Geeschter verschwannen an d’Luucht ass rem rèng.
Verdreemt op dém ale Gemeier gin d'Stieren am fröndleche Bou, de Bierch ass rem stöll a geheier, d'Gedéisch könnt och nés zur Rou. -
(Franz Binsfeld)
|